blog

Liefde is…

“Liefde is: luizen pluizen in het haar van de vriendin van je ex", zeg ik grinnikend - al pluizend in haar haar - terwijl ik hem aankijk. “Oh je moet een foto maken”, zegt ze dan tegen hem, “Dan posten we die op facebook”. “Nee joh”, zeg ik, “daar hoeven we niet mee te dwepen, we weten toch hoe het zit”. “Jawel”, oppert ze opgewekt, “want dat gebeurt bijna nergens, gewoon laten zien hoe het wel kan”. Hij observeert, woordeloos. Haar woorden zingen al een paar dagen in mijn hoofd. We hebben geen foto genomen van het volkskrant-moment, zoals een date van me dit soort momenten noemt. Een volkskrant-moment is een happy-divorced-family-moment. Ik zou er een boek over kunnen schrijven over dat soort momenten. Want er zijn er in de loop van de jaren zoveel die ik met recht pareltjes noem - zo beleef ik ze namelijk wel.  Het is niet vanzelfsprekend en het gaat ook zo vanzelf, zo lijkt het. We zijn het ons dondersgoed bewust dat we iets anders dan standaard kiezen met elkaar. Het is prachtig, het is kwetsbaar, het is puur en echt. En wauw, wat ben ik er ontzettend dankbaar voor. “Ja het is toch het beste voor de kinderen om het zo te doen, hè?”, reageert de buitenwacht. Jazeker! Ook! En voor ons allemaal. Wat dacht je van het geheel, dat zoveel meer is dan de som der delen. De verjaardagen die we met beide families samen vieren; zo blijft oma mijn schoonmoeder en tante blijft schone zus. Er is geen haar op ons hoofd (met of zonder luizen) die erover nadenkt dat we dat anders zouden doen. Net als de kinderfeestjes, die we als ouders met ons gezin en vriendjes & vriendinnetjes vieren. De keren dat we jaarlijks naar het theater gaan. Koninginnedag dat Koningsdag werd met ons gezin voorop. En ga zo maar door. Tot dat moment bij 1 km en de finish van mijn eerste Ten Miles. “Kom je kijken?”, heb ik gevraagd. En daar staat hij met de meiden. Volgens mij zie ik een verwondering, een blik waaruit waardering spreekt. Het is prachtig die blik te ontmoeten en dat gezin te blijven ervaren. Want scheiden is alleen iets op papier; het gezin blijf je samen - altijd. “Gewoon laten zien hoe het wel kan”, echoot na in mijn oren. Hoe mooi is het dat zij, juist zij dat zegt. Liefde is…...

Vallende ster

“Kijk eens naar de sterren”, zeg ik - terwijl ze op mijn buik kruipt en ook met haar gezicht naar de pikzwarte hemelboog draait. “Die zijn toch heel erg ver weg?”, vraagt ze met haar zachte stem. “Ja klopt en weet je, waar je nu tegenaan kijkt dat is het universum”, zeg ik. “Het uni-ver-sum”, spelt ze voor zichzelf. “Ja, het universum ben jij, ben ik, zijn wij en we hebben een lichaam. Merk je hoe groot je bent?” “Ja”, ze zegt het bijna fluisterzacht in haar berustende manier van zijn. “Weet je nog toen ik je aan de telefoon had van de week? En je zo verdrietig was?”, zeg ik, ook zacht nu het bijna middernacht is “Ja”, beaamt ze. “Toen had je je ogen dicht en blies ik door de telefoon zacht in je nek, weet je nog?”, zeg ik - enthousiasme welt in me omhoog. “Ja”, zegt ze nu iets luider. “Dat is wat je bent, het universum; dus we zijn altijd bij elkaar - onthou je dat?” “Ja” “Als ik ooit dood ben, ben ik er nog steeds; alleen mijn lichaam is dan weg”, zeg ik Stilte “Heb je weleens een vallende ster gezien, mama?” “Ja”, zeg ik "En heb je dan een wens gedaan?”, vraagt ze “Jazeker en je mag altijd wensen, je mag altijd vragen. Als je vraagt, zal je ontvangen”. “Je mag je wens niet vertellen, dan komt ie niet uit”, zegt ze snel. “Wat als je altijd mag wensen, zelfs hardop. Weet je wat ik wens? Wat ik zou willen?” Ik vertel haar mijn wens en prompt valt er een ster  ...

Afscheid bestaat niet

Bij alles wat ik in mijn leven ben (of doe), ben ik bezig met het vergroten van bewustzijn. Regelmatig zing ik op uitvaarten en er is (naast theater) vrijwel geen plek waar toehoorders zo welwillend zijn elk woord, elke noot en elke trilling te ontvangen als daar. Dat brengt mij als uitvoerend kunstenaar weer in beweging. Ik wil daar eigenlijk ook wel spreken, tijdens uitvaarten, dat zie ik mezelf wel doen; bedacht ik me op een dinsdag in november. Dus ik ondernam actie en 10 dagen later stond ik mijn eerste dienst als spreker te doen of zijn. Als tiener riep ik weleens: ik wil zingende dominee worden; ik wil de wereld bewuster en mooier maken. In feite doe ik nu wat ik toen riep. Mijn geloof beleef ik niet meer zoals toen ik kind was. Nu ben ik bezig met het vergroten van bewustzijn. Want man oh man, wat heerst er nog steeds een taboe op de dood, of eigenlijk een taboe op dode mensen. Ik heb me vaak verwonderd dat vrijwel niemand mij in die 21 jaar dat mijn moeder niet meer leeft weleens heeft gevraagd, vertel eens: wie was ze voor iemand? Niet om haar te labelen, definiëren of in een doosje/box te doen. Nee, omdat het zo heerlijk is om het licht in mijn eigen ogen te ontwaren als ik mag vertellen over wie ze was, hoe ze me aanraakte, wat een vrijheid ik onder haar vleugels heb ervaren, hoe we samen zongen, lachten, genoten van een trappist, hoe zij - zonder twijfel - mijn grootste fan was en is. Wat ons raakte in de wereld; hoe we spraken over bewustzijn of bewust zijn en over haar opoe. En haar kunstzinnige hart dat weinig tot ontplooiing was gekomen in haar leven en hoe zij er was - echt was. En hoe ze mijn vader liefhad en hij haar. Wauw, ik behoor tot die gelukkigen die ouders heeft, die me de mooiste les hebben geleerd die er is: als je jezelf bent, komt alles altijd goed. En dat is waarom ik mijn hart blijf volgen. Met haar dood - dat dus vaker wordt besproken dan het benoemen en vieren van haar leven - werd ik me intens bewust van de afwezigheid van afscheid. Jazeker, we hebben er met ons gezin intens naar toegeleefd. Ze was 9 maanden ziek tot haar aanstaande dood. We hebben gehuild, gelachen, gepraat, gezwegen, elkaar los gelaten - totaal. En daar bij dat loslaten ontstond nog meer verbinding. Na haar dood was ze er nog steeds tot het moment dat ik dit schrijf. Ik communiceer met haar (yes I see, hear and perceive dead people). En dat is zo zo fijn. Een jaar later ontmoette ik de liefde van mijn leven, dacht ik. We trouwden, stichtten een gezin en na 15 jaar samen (waarvan 10 jaar huwelijk), brak het. Zo leek het. Ook daar merkte ik weer: afscheid bestaat niet. Het is slechts een andere vorm. Wekelijks heb ik te maken met kinderen die vertrekken en weer thuis...